Püstüklü Mama

"Yürüyoruz bütünlemeye kalmış bir yalnızlıkta"

2012-02-11T23:54:00.001+02:00

Kafanı dağıtmak, bir sorundan uzaklaşmak ve kendini toparlamak için tebdil-i mekan yapıyorsun. Şehir değiştiriyorsun mesela. Sonra hop!! O kaçtığın "şey" 250 km uzakta, başka bir şehirde seni buluyor! Karşına çıkıyor!

Ne yaparsın? Kader bu mu gerçekten? Kaçmayıp üzerine gitmem mi gerekiyor acaba?

Bilemedim.

* Cemal Süreya

"Anneyi sorduğunda ne cevap verirler?"

2012-02-10T22:43:00.000+02:00

Gamze, adaşım, 3 yaşındaki Atakan'ın annesi..Kan kanseri.. Kemoterapi alıyor, İzmir'de 9 Eylül Üniversitesi Hastanesi'nde yatıyor. Kemoterapi sırasında trombosit ve eritrosit ihtiyacı olabilir. Kan grubu A RH (+). Onun için kan verir misiniz?

Kan grubunuz uymasa bile, yine de kan verir misiniz? İzmir'de olmasanız bile bulunduğunuz ilde kan verir misiniz?

Gamze AKBAŞ, Atakan'ın annesi, ve kan kanseri. Bir blogu var ve o vasıtayla duyurabildi kendini. Ona yardım edebilir miyiz?

Yukarıdaki linkte Gamze'nin yazdıklarını okur musunuz?

Ne güzel işler yaptık biz, daha güzellerini de yapabiliriz. Gamze, Atakan'dan ayrılmasın diye, Atakan annesinden ayrılmasın diye kan veremez miyiz?

Lütfen!

"Kimseyi görmedim ben"

2012-02-05T21:26:00.000+02:00

Şu diyet yazısını yazdıktan sonra yaptırdığım rutin tahlillerde kan değerlerimin çok düştüğünü fark ettik. Sanırım diyetle alakalı bir durum. Salı günü diyetisyenime gideceğiz ve duruma bakacağız. Tabi bu arada doktorumun bana verdiği 60 şişe kan ilacım var ki, tadı hiç güzel değil. Cuma günü onun da kontrolü var.

Tatil bitti. Tatil iyi güzel hoş da, insan düzeni şaşıyor. Uyku düzeni, yeme düzeni ve hatta kitap okuma düzeni bile değişiveriyor hemen. İş başlasın, okul başlasın, bu yarıyıl bitsin, Haziran gelsin, karneler verilsin, tayin istensin..

Hadi bakalım!

Böyle de saçma bir yazı! Instagram'daki #febphotoaday çalışmamdan bir fotoğraf ile...

Ayrıca da, Anadolu Efes'in taraftara teşekkür reklamı ne sevimli değil mi? Çok hoş ve çok şık!

"Tam varıyorum ki hedefe"

2012-02-01T23:52:00.000+02:00

Tez yazmanın ucundan kıyısından geçen herkesin Facebook profil fotoğrafı yaptığı bu fotoğrafı çok severim ve tez yazma aşamasına geçebilirsem ben de düzene uyup bunu profil fotoğrafı yapabilirim ama;...

Çalıştığım alanı artık çalışmak istemiyorum. Umduğum, hayal ettiğim, öğrenmek istediklerimi öğreten bir alan değil, sonrası sınırlı..

Değiştirmek istiyorum ama yapabilir miyim, o gücü toplayabilir miyim bilmiyorum.

Limon

2012-01-26T19:03:00.000+02:00

Önce limonlu cheesecake yaptım. Hem de ilk kez -ki bu 6. yapışım- çatlatmadan pişirip soğumayı başardım. Bir sonraki adımım kabardıktan sonra sönmemesini sağlamak.

Sonra bahçeye çıktık. Kardeşim, kuzenim ve ben. Yaşlarımız sırasıyla 21, 24 ve 26. Kardan adam yaptık, fotoğraf çektik, kar topu savaşı yaptık, güldük, eğlendik..

Senelerdir yapmaya yapmaya unutmuşuz. Yine de güzel oldu bence ^^

Tatilin ilk haftası buralarda soğuk ve karlı.

Dünya için küçük, benim için büyük bir adım

2012-01-15T21:52:00.001+02:00

Birçok insanın dalga geçtiği, başaramayacağımı ve pes edeceğimi düşündükleri bir süreci başarı ile yarıladım. Kilo verdim! 3 ayda 10kg vermeyi planlıyorduk. Ben 10 kg verirsem ineceğim kiloyu bile çok bulurken yapılan ölçümler sonucu vermem gereken kilonun bu olduğu ortaya çıktı. Sonuçta ben 2 ayda 8 kg vermiş oldum. Mutluyum, hafifim, rahatım, huzurluyum.. Sabahları daha dinç uyanıyorum, mağazaların kabinlerinde mutlu mesut denemeler yapıyorum, 42 yerine 38 XL yerine M giyiyorum kendime daha çok dikkat ediyorum. Ve sonuçta kendimi daha çok mutlu hissediyorum. Şimdi son 1 ayın içerisindeyim, sonra da koruma evresine gireceğim. Bu ay spor da dahil, ancak benim dizimdeki problemden dolayı yapabildiğim tek spor yürüyüş. Dizim izin verdiğinde koşmayı da deneyeceğim mesela.

Bu blogu okuyan ve diyet yapmayı amaçlayanlarda haddim olmayarak bir tavsiyem var. Bu işi uzman gözetiminde, tahlilleriniz yapılmış ve vücudunuz izin veriyorsa yapın. Olmak istediğimiz değil, vücudumuzun olması gereken kiloda olmamız önemli. Ben 36 beden olmayı istemedim mesela. Şu anda 38 beden halimden çok memnunum. Sadece 2-3 kg daha verirsem şahane olacak. Tabi benim bir de şansım şu; sporsuz geçen bu 2 aylık süreçte verdiğim kiloları vücudumun tek bir bölgesinden değil orantılı bir şekilde tüm vücudumdan verdim. Spor ile birleştirdiğimde daha fit görünmeyi umuyorum.

Böyleyken böyle.. Ayna karşısındaki görünümü geçtim, sabah dinç uyanmalarım, kolay yorulmamalarım, merdiven çıkmalarım, uzun yürüyüşlerim arttığından beri daha huzurlu olduğumu söyleyebilirim.

Dukan denemedim, kitabını aldım ama okumadım bile. Karatay’ın K’sinden haberim yok. Sadece uzman diyetisyen gözetiminde neyi ne kadar yiyeceğimi öğrendim. Yediklerimi nasıl dengeleyeceğimi öğrendim. Her şeyi yiyorum. Sebzeden, etten hiç kısmadım. Tatlı bile yiyorum. Ama kararında. Her şeyi yeterli miktarda! Yine aynı şeyi söylüyorum, diyet yapmak ve kilo vermek istiyorsanız mutlaka bir uzman gözetiminde yapın.

Kafanıza göre değil.

"Seni Sevdiğimdendir Gelirim Ben Bu Yere"

2012-01-08T18:42:00.000+02:00

En sevdiğim ilçelere sahip ilin adıyla aynı adı olan bu şarkı, ne güzel şarkı.. Siz buradan dinleyebilirsiniz..

Böyle birden bazı şeylerin kafanıza küt küt vurarak, aklınızın başınıza geldiği oldu mu hiç? Benim oldu az evvel. Unutmamak için de yazıyorum;

Mutlu olmak istiyorsam neden ben bu mutluluk için bir şeyler yapmıyorum? Neden başkalarının davranışlarında ışık aramak yerine kendim ışık saçmıyorum? Bugünden itibaren, olmasını çok çok çok istediğim konularda adım atmaya karar verdim. Böyle oturduğum yerde sadece düşünür düşünür ve işin içinden çıkamam..

Kek bile yaptıysam ben 3 ay sonra, üstelik havuçlu-cevizli ve tarçınlı, iyileşiyorum demektir..

Hoşgelesin!

2012-01-01T11:53:00.000+02:00

İyi girmedik aslında. (İyi de göreceli bir kavram ya neyse...)

Ama öyle de güzel bir rüya gördüm ki akşam, bu yılın iyi geçeceğine dair inancım kuvvetlendi iyice

2012

2011-12-27T20:52:00.000+02:00

Diğer yıllara nazaran tek bir isteğim/beklentim var bu yıl: Sağlık.

Sadece sağlık. Mutluluk ve huzur, sağlık varsa gelir.

Zor bir dönemden geçiyoruz ailece, tek dileğimiz sadece sağlık!

"Different Dna"

2011-12-20T21:34:00.000+02:00

Ortalama bir Aslan burcu olarak yaşamamam gereken hislerim var. Bir an dibe vurup bir an yukarı zıplayabiliyorum. Geçtiğimiz hafta sırasıyla önce Ocak ayı özür grubu müjdesi geldi, sonra bunun sadece eş durumunu kapsadığı haberi. 1 gece sevinebildim sadece.. Sonra Ağustos'u hatırladım, Ağustos'ta oluyordu yaz dönemi özür grubu. Sevindim. Sakız gibi uzamasa keşke yüksek lisansım.. Olsun işim Ağustos'ta..

Ayy şiştim!

Bu arada, bu duygu saçmalamasından kaynaklı herhalde, Katy Perry'in E.T. şarkısına takmış durumdayım. Evin içinde bağıra çağıra dolanıyorum. Ergen gibiyim.

Bir gün tamamen kendime ait bir evim olursa;

2011-12-16T18:58:00.001+02:00

Böyle büyük, ferah ve krem rengi bir mutfağım olsun.

Fotoğraflar: Pinterest

Disney Live

2011-12-13T15:57:00.001+02:00

Bugüne kadar burada hiçbir bülteni yayınlamadım. Ama bu ayrı, bu özel. Çünkü bu çocuklar için.

Şöyle de bir bilgilendirmesi var:

"Disney’in tüm dünyada izlenme rekorları kıran yepyeni müzikal gösterisi “Disney Live! Mickey’nin Çılgın Yolculuğu”, yarıyıl tatilinde ORA Arena’da başlayacak. Mickey Mouse ve arkadaşları unutulmaz çılgın maceralarla dolu yepyeni gösterileri ile 19 Ocak’ta İstanbul’a geliyor. Bu kez yanlarına zıp zıp Tigger’ı da alan sevimli kahramanlar, sömester tatilinde müzik, eğlence ve dansla dolu eğlenceli bir macera yaşatmaya hazırlanıyor.

Annelerle paylaşmak istediğimiz çok önemli bir fırsat var: 13 Aralık’a kadar bilet alanlar, hem % 35 indirim, hem de Mickey Mouse ve arkadaşları ile yüzyüze tanışma ve imzalı fotoğraflarını kazanma şansını yakalayacak. Detaylarıhttp://web03.biletix.com/etkinlik-grup/16239970/TURKIYE/tr adresinde bulabilirsiniz."

Götürecek bir çocuk bulsam da, onun bahanesiyle ben de gitsem keşke :)

7 Aralık

2011-12-07T22:19:00.000+02:00

Bugünü unutmamam lazım aslında. Bu saçımın telinden ayak parmağımın ucuna kadar hissettiğim heyecanı unutmamam lazım.

Hem kaç kez, sırf aynı anda aynı şeyi söylediler diye gülebilir ki iki insan?

Kasım da bitti..

2011-11-30T20:16:00.000+02:00

Aslında şu anda cuma günkü İnsan Kaynakları Yönetimi sınavıma çalışmam gerekiyor. Peki ben ne yapıyorum? Pinterest'te, Etsy'de, Cath Kidson'da, ve çeşitli yerli/yabancı yemek bloglarında geziniyor, beğendiklerimi kaydediyorum. Asıl yapmak istediklerimle yaptıklarımın arasındaki farklara üzülüyorum. Yani, yüksek lisansı da isteyerek yapıyorum ama asıl istediğim erkenden çıkıp eve gelmek, bir şeyler pişirmek, onları süslemek ve fotoğraflarını çekmek, akşam yemeğinden sonra çayımı demlemek, kitabımı okumak veya filmimi izlemek.

İşimi seviyorum, okuduğum bölümü seviyorum ama az evvel saydıklarımı daha çok seviyorum..

Bir de, bir şeyi çok istiyorum. Sesli söyleyemiyorum ama içimden çok istiyorum. Sonra ya olmazsa diye korkuyorum. Olacaksa bile ne zaman olacağını bilmiyorum. Ama olsa keşke, çok da geç kalmadan olsa..

Fotoğraf: Pinterest.ccm

Filin Banyosu

2011-11-29T11:37:00.000+02:00

Daha önce "Bir Kar Masalı"nı bize hazırlayanların yeni bir müjdesi daha var! Alasdair Turner yazmış, Oip resimlemiş, Deniz programlamış.

Filin Banyosu

Bir iPhone veya iPad sahibi misiniz? Varsa çocuğunuz, yeğeniniz için ve hatta kendiniz için bu uygulamayı iTunes Store'dan indirin.

Bir şey söyleyeyim mi? Bu baloncukları patlatması çok zevkli.

"Günün kutlu olsun öğretmenim!"

2011-11-24T22:46:00.000+02:00

Bugün yemin ettim ben. İlkokul öğretmenlerimin birinin yanında çelenk koydum, lise öğretmenlerimin önünde yemin ettim. Meslek hayatımın 4. öğretmenler gününde yemin edebildim. Garip, hoş, güzel ve duygusaldı. En güzeli, kendi öğretmenlerimin önünde yemin etmekti..

Daha fazla yazarsam ağlayacağım..

Okuyorum

2011-11-23T20:13:00.000+02:00

Son blog yazımdan bu yana sırasıyla;

Okudum.

Bu arada bir sunum atlattım. Yazılı yaptım, onları okudum.

20 gün için, iyi işler yapmışım..

"Geç Kalmış Şermin'in Yeri"

2011-11-05T12:04:00.000+02:00

Hayat, Jehan Barbur şarkıları gibi huzurlu olsa ya hep!

Fotoğraf: YTÜ Davutpaşa Kampüsü'nde Instagram yardımıyla tarafımdan çekilmiştir.

Kasım

2011-11-01T14:52:00.000+02:00

Diyetteyim blog! Şaka değil, ciddi bak! Diyetteyim! Bugün 7. gün ve henüz hiç firem yok! Ya da buna diyet değil de, sağlıklı beslenme diyelim. Zira çok sağlıksız besleniyormuşum ben, bunu öğrendim. Ayaküstü yediklerimiz löp löp yağ olmuş da farkında değilmişiz. Şimdilik her şey yolunda. Sabahları daha dinç ve daha mutlu uyanmaya başladım. Sadece canım bolll çikolatalı bir dilim pasta istiyor, o kadar. Diyetisyenimin bana pasta ödülü vereceği günü sabırsızlıkla bekliyorum.

Ekim'i çok sevmiş ve ona çok umut bağlamıştım. Nasıl geçti anlamadım bile! Zaten bu ara zaman o kadar hızlı akıyor ki, ucundan yakalarsam ne mutlu bana. İş, yüksek lisans, kitap, maç ve Eylül'ü sevmek.. Tüm ekim ayını bunlarla doldurdum.

Yine de, yeni bir ayın gelmesinin en güzel yanı, yeni dergiler olmalı.

bu ay blogda "kasımda aşk başkadır" yazmayacağıma söz veriyorum!

Ders ders..

2011-10-14T23:02:00.002+03:00

Çok değil 2 ay evvel biri bana şu anki düşüncelerimi söylese, "Hadi oradan!" der, güler, geçerim. Ama şimdi, Ocak ayı özür grubu tayinleri kaldırılmışken ve ben sadece 1 ders alabiliyorken, yüksek lisansı uzatmamak adına bir karar verdim. Eğer söyledikleri gibi Ocak'ta özür grubu tayini yapmazlarsa buradaki okula geçmek için şartları zorlayacağım ya da olmuyorsa 1 dönem kayıt donduracağım. Biraz mantıklı düşünmek gerek. Çok yoruluyorum. Nokta.

Hem benim artık "Ve MFÖ"albümüm var..

Lazanya

2011-10-09T19:36:00.001+03:00

Ne zaman başım sıkışsa kendimi mutfağa verdim. Ya yedim ya da pişirdim..

Bu ara makalelerin içinde boğuldum yine.. Seminer dersi sonucu Şubat'ta kendi yayınımızı çıkarma heyecanı bünyemi alt üst etti. Sürekli okuyorum.. Arada yazıyorum. Yazdıklarım içime sinmiyor, siliyorum. Bu böyle olursa teze geçince ne olurum bilmiyorum.

İşte bugün makalelerin arasına dolanmış bir pazar günü, bildiğim pazar günlerine benzemeyince attım kendimi mutfağa yine. Açtım fırını, önden sütlaç arkadan lazanya pişirdim. İlk kez lazanya pişirdim, sevdim.

Sütlaç dolapta, soğusa da yesek.. Bir de balkabağı gördüm dün pazarda. Kış iyice geldi ve ben kışın hayatımıza getirdiklerini çok seviyorum.

Ah bu arada, söylemiş miydim acaba? Fotoğraf kursuna başladım ben. Çok heyecanlı. Şahane bir şey. Kendi makineme de kavuşunca şapşahane olacak umarım.

Etsy

2011-10-05T21:55:00.002+03:00

Bu beğenip beğenip eve doldurduğum ipler yüzünden Etsy kabusum olacak. Ama ne güzeller değil mi? Hele bota bayıldım.

Ayrıca da, şimdi dikkat ettim de hep kahve tonlarında buraya eklediklerim. Demek bu ara kahveye sarmışım..

"Sen Bilirsin"

2011-10-02T22:36:00.001+03:00

Hayatımın en güzel pazarlarından biri idi bugün. Ucunda planprogram olmadığı için, spontane gelişen her şey ayrı mutlu etti. Son zamanlardaverdiğim kararların doğruluğundan, kimseyle paylaşmayıp içimde sakladıklarımınhuzurundan mutlu etti. Bir eksik vardı bu güzel günümüzde belki ama, içimde “O”na anlatacak anılar biriktirdim ben, zamanı geldiğinde anlatmak için.

Hem ayrıca, benim için bu yıl Ekim ayına girmekten daha güzel ne olabilir be İsmail Abi?

Mısır bile közledim!

ağaçlara çiçekler

çiçeklere mevsimler

mevsimlere zamanlar muhtaç

Bundan sonra bu blogda..

2011-09-28T18:45:00.003+03:00

"Tayin" ile ilgili bir yazı olmayacak.

MEB özür grubu tayini yapmadıkça yüksek lisans uzayacak, uzadıkça çok çiğnenen sakız gibi bir hal alacak.

Ne diyelim, hayırlısı..

"Hep Yaşın 19"

2011-09-23T20:22:00.002+03:00

Yıl 2008. Okulu bitirmeme 20 bilemedin 25 gün kalmış. Güney Otopark'ta MFÖ konseri. En önde biz.Demir korkuluklara dayanmış, ne heyecan ama! Elimi uzatsam sanki hop! sahneye çekiverecekler beni. Beraber bağıra çağıra haykıracağız "Ele güne karşıııı yapayalnızzzz böyle de olmaz kiiii"

Arkasından okul bitti, İstanbul bitti, 23 yaşım bitti. Ben bittim..

Ama onlar bitmedi. Yaş aldıkça gençleşen adamlar.. Onlar iyi ki varlar..

"Kalpleri Fetheden Renkler"

2011-09-21T21:13:00.000+03:00

26 yaşındayım. Mantıklı olarak düşünmeye başladığım andan itibaren Fenerbahçe'liyim. Sıkı maç izler, lig takip ederim.

Kadınların futbol izleme zevkleri üzerine yapılan tüm esprilere, alaylara ve hakaretlere bir şekilde katlanabilirim.

Ama kimse bana dün akşamki Fenerbahçe-Manisaspor maçına giden kadınlar hakkında, gidemeyen diğer kadınların yaptığı aşağılamayı, ettiği küfürü ve hor görmeyi anlatamaz. Açıklayamaz.

Son 1 yıl içinde anlayamadıklarıma bunu da ekleyelim:

1. Seçimlerden sonra iktidar partisi olamadığı için Kemal Kılıçdaroğlu'nun boyu ile dalga geçilmesi

2. Göz altına alınmasından sonra Aziz Yıldırım'ın "R"leri söyleyememesi ile dalga geçilmesi

3. Diğer kadınların maça giden Fenerbahçeli kadınlarla dalga geçmesi.

Dün akşam orada olan 46bin renkdaşım ve hemcinsimi tebrik ederim.

Fotoğraf Hürriyet'ten

Yeni Sezon.

2011-09-18T20:27:00.001+03:00

Yeni Milli Eğitim Bakanı'nın yapmaya çalıştıklarını özümsemeye ve anlamaya çalışıyorum. Elbette ki, soğukkanlı düşününce, ara dönemde öğretmen değişmesi pek hoş olmuyor. Lakin bizler Ağustos ayında atanacakken yüzlerine gözlerine bulaştırdıkları kopya pardon sınav yüzünden Ekim ayında atandığımız için bu yaz döneminde adaylığımız kalkmadı ve tayin isteyemedik. Ve benim yüksek lisansımın uzama ihtimaline yol açtı bu. Buna ne diyeceksiniz?

Neyse...

Yeni eğitim-öğretim yılımız hayırlı olsun.

Eylül

2011-09-14T20:46:00.000+03:00

14.09.2011

Önce annesinin karnına sonra aramıza gelsin diye dualar ettiğimiz Eylül bebeğimiz bugün geldi. Arkadaşlarımı anne&baba, beni teyze yapmaya geldi. Mis kokusunu aramıza sokmaya, gülüşüyle hepimizi şenlendirmeye geldi. Hayatımda gördüğüm en güzel kız bebek olarak geldi.

Ömrü de bahtı da yüzü gibi güzel olsun inşallah.

Gücüm yok

2011-09-07T23:00:00.001+03:00

Çok uzun yazacak gücüm yok. Okul arkadaşımı, annemin iş arkadaşının oğlunu bayrağa sarılı tabut içerisinde görüp cenazesine katıldıktan sonra hiç gücüm yok. "Terör" kelimesinin annesine oğlunun neden o tabut içinde olduğunu açıklamaya yetmemesinden sonra hiç gücüm yok. Peki değer miydi? Cem'in ve eşinin birlikte can vermesine değer miydi? Düşünecek hiç gücüm yok.

Okul başladı bizim için ama ders anlatacak hiç gücüm yok.

Eylül 2011

2011-09-01T00:49:00.000+03:00

Her ne kadar Ağustos doğumlu olsam da, sevdiğim mevsimler bahardır. İlk bahar ve son bahar. Dolayısıyla Eylül'ü de severim. Hem de pek çok severim.

Güzel bir Eylül olsun bizim için..

"What always happens. Life."

2011-08-27T02:15:00.000+03:00

Aynı film kaç kez izlenir tekrar tekrar bilmiyorum. Bu kez oturdum, ben niye bu filmi defalarca izliyorum, hangi sahneler bana bunu yaptırıyor diye bir liste çıkardım.

Tom’un asansörde The Smiths dinlerken Summer’a aşık olması.
Tom’un arkadaşı Paul’a Summer’ın aşık olduğu yönlerini sayması
Kareoke gecesinde Summer’ın şarkı söylemesi
Summer’ın Tom’a rüyalarını anlatması
Sinema
Tren yolculuğu
Tren yolculuğundan sonraki Expectations/Reality sahnesi
Tom’un sadece iyiyi değil de, kötü geçen anları da hatırlaması
Summer’ın evlenmesinin ardından parkta karşılaşmaları
Tom’un Autumn ile tanışması

Sanırım ilk kez, izlediğim bir filmde kendimi erkek karakterle özdeşleştiriyorum. Saat şu anda 02:08. Birazdan bu yazıyı yayınlayıp kulağımda film müzikleri ile uykuya dalmayı planlıyorum. Siz de bu güzel müzikleri dinlemek isterseniz tıktık.

Tom’un hayatta öğrendiği bir şey varsa, o da basit bir günlük olayın üzerine olağanüstü kozmik anlamlar yüklenmemesi gerektiğiydi. Tesadüf… Olan tek şey buydu. Tesadüften başka bir şey değil.

"Kafamdan başka yüküm yok"

2011-08-23T01:28:00.000+03:00

Her özenerek yemek yapmaya çalıştığımda elimi yakmam neyi gösterir ki?

Bugün hayatımda ilk kez 11 kişilik bir sofranın ana yemeğini yaptım. Çok yoruldum. Elimi yaktım. Ama güzel oldu. Yani bence zaten güzel olacaktı ama onaylandı daha da güzel oldu.

Leyla ile Mecnun! İzliyor musunuz? İzler misiniz? Belki benim kadar seversiniz.

Pazartesi akşamları TRT 1'de. Yayın saatleriyle oynuyorlar her hafta o yüzden kesin bir saat veremeyeceğim ama ya 20:55 ya da 22:30'dur. Her ikisinde de bir kontrol edersiniz, belki denk gelirsiniz.

O gemi gelecek.

"Ağzımdan çıkanla kulağımın duyduğu"

2011-08-16T10:56:00.000+03:00

Sezon bitip okullar tatile girdiğinde kendime şöyle bir plan yapmıştım.

1. Temmuz boyunca gezilecek, tatilin tadı çıkarılacak.

2. Ağustos boyunca makaleye ve teze hazırlık yapılacak.

Bugün 16 Ağustos olmuşken durumda bir değerlendirme yapalım.

1. Temmuz boyunca hiçbir şey düşünülmeden gezildi, eğlenildi.

2. Ağustos'un 16'sı oldu hâlâ bir yudum araştırma yapılıp iki sayfa yazı okunmadı.

Resmen tembel tenekelere döndüm. Kendimi nerelerden atsam acaba?

IMTEX S 300 ya da başka bir deyişle "30 yıllık hatıra"

2011-08-08T23:36:00.000+03:00

Bir insanın kendi evi olduğunda, canı istediği gibi, içine sindiği gibi döşediğinde mutlaka ama mutlaka geçmişi hatırlatacak detayları olur. Çocukluğunu, ilk gençliğini, belki eski mahallesini, belki ilkokulunu...

Ya da benim gibi hiç görmediği dedesini...

Annemin babası 1982'de vefat etmiş. 85 doğumlu ben, onu hiç görmedim. Fotoğrafları ile büyüdüm. Çok merak ettim. Ne çok merak ettim. Diğer dedemi 2 yaşındayken kaybettim. Dedesiz büyümek kötü.. Birinin omuzlarına oturup sokaklarda turlayamamak, "dede bana dondurma al diyememek", karşılıklı tavla oynayamamak kötü...

Dedemden kalan daktiloya el koydum geçen gün. Kendi evim olduğunda güzel bir köşeye yerleşecek.

Umarım..

Yazdım yazdım da sildim

2011-08-03T23:38:00.002+03:00

Oysa ki aslında söyleyeceğim şey çok basit: Bizim okuldan 2 öğretmen gitmiş.

Sevdiğim, iyi anlaştığım 2 iş arkadaşım başka okula gitmiş.

Bakalım ben bu günleri görebilecek miyim?

26

2011-08-02T04:00:00.000+03:00

5 yıldır blog yazıyormuşum ve 5 kez benzer yazılar yazmışım, şu anda 6.sını okuyor olduğunuz.

Günün en sevdiğim zamanı şu anda. Gece sabaha kavuşmak üzere.Gün doğdu doğacak. Ucundan kıyısından 25 diyebileceğim son gün.

25’ten 26’ya giderken hayatım olduğu gibi değişti. İstifa ettim, İstanbul’a gittim, yüksek lisansa başladım, atandım, Edirne’ye geri döndüm, çok sıkıldım, çok üzüldüm, çok ağladım, çok güldüm, kalbim kırıldı, kalbim pır pır oldu…

Şimdi aslında çok farklı hayallerim var. Biraz “büyük” hayaller sanırım. Ama yine de onlara tutunmak bile hoş görünüyor gözüme. Büyük hayaller kurmak ve onlara ulaşmak için minik minik adımlar daha çok mutlu ediyor artık. Bilmiyorum, belki de büyümek böyle bir şey. Daha mantıklı ama daha büyük hayaller kurmak, bu yüzden de küçük adımlara umduğundan çok sevinmek..

Geçen yıl bir “olmasını istediklerim” listesi yapmıştım. Çıkarıp çıkarıp okuyor, listedeki maddeler oldukça üzerlerine çizgi atıyordum. Uzun zaman önce aklımdan çıkan bu listeyi, geçen gün cüzdanımı temizlerken buldum tekrar. Tek bir madde kalmış boşta, o da olmuş ama çizmeyi unutmuşum meğer.. Şimdi yeni liste yapmalı mı? Çok isteyince yine olur mu?

Huzur ve mutluluk istiyorum. Sevdiklerim hep yanımda olsun, eksilmeyelim artalım istiyorum. Kardeşim istediği staj/iş imkanlarına kavuşsun, arkadaşımın bebeği sağlıkla aramıza katılsın, ailem mutlu ve sağlıklı olsun, sevdiklerim iyi olsun yeter. Bu akşam değil 26, 36 ya da 46 olsam bile yapacağım gibi mum üfleyeceğim ve dilek dileyeceğim. Dileğim belli işte..

Huzur, mutluluk ve sağlık… Başka neye ihtiyacımız var ki?

Muzicons.com

"O"

2011-07-27T23:58:00.002+03:00

“Sana rastladığım sıralar yıkıntılıydım. Sen onardın beni. Tuttun elimden kaldırdın. Ben de ekmek gibi öptüm alnıma koydum seni, kutsadım.”*

Hiç ama hiç istemedim Edirne’ye geri dönmeyi. Sanki İstanbul’da yaşamaya devam etsem her şey çok daha güzel olacaktı ve ben çok daha mutlu olacaktım. Ama işte, şartlar gereği döndük geriye. Mecburen. Aslında dönmek bir yandan da içine girdiğim boşluktan kurtulmama yardımcı olacaktı. 5 yıllık üniversite hayatımın –maalesef- neredeyse her anısında olan, hayatımın 4 yılını bir hiç uğruna feda ettiğim adamdan kaçıp geri dönmek başta iyi gibi gelse de yağmurdan kaçarken doluya tutulmak gibi olmuştu. Neyse ki döndüm ucundan kıyısından, tövbe ettim. Bir daha kimsenin beni üzmesine izin vermeyecek, bir daha kimseye karşı bir şeyler hissetmeyecek, bundan sonra hayatımı sadece kariyerim üzerine kuracaktım. Bu durumda evlenip çocuk yapamayacaktım ama olsun ne yapalımdı, etrafta hazır yapılmış olanları severdik.

“Ne güzel sürpriz bu böyle, hoş geldin”

Sonra hayatım düzene girip tekrar tası tarağı toplayıp buraya döndüğümde bir şeyler olmaya başladı. Adını koyamadığım bir şeyler… Adını bile bilmediğim bir adam. Türk filmleri havası ile Murphy lanetinin birleştiği şeyler… Hiç aklıma gelmeyecek yerlerde tesadüf karşılaşmalar. Bu akşam mesela, ailecek nehir kıyısına çay içmeye giderken rastgele topladığım saçım ve paspal kıyafetlerim ile arabadan iner inmez onunla karşılaşmak…

“Hakkında her şeyi bilmek istiyorum”

Peki kimdi o? Bilmiyorum.. Tek bildiğim düzenli karşılaşmalarımız.. Şu ufacık şehirde bir şekilde Olin maçında, üniversitenin önünde, otobüs durağında, semt pazarında, vs.. Adını bile bilmediğim adam. Sonra bingo! Facebook’ta hop hop birilerinin fotoğraflarına bakar oradan oraya atlarken bir fotoğrafta o. Çok şükür artık bir adı var bildiğim..

“Seni kendime sakladım”

Aylar oldu kimseye demedim. Bu akşam heyecanımla twitter’da yazana kadar kimse bilmedi. Ufak ufak belli eden twitler yazmış olabilirim daha önce. Mesela bu, bu, ya da Cemal Süreya twitleri RT ettim şu ya da şu gibi ve hatta bu ve bu da. Tahmin eden, anlayan oldu belki. Ama bu kez kimse ama hiç kimse kim olduğunu bilmeyecek. Ben bile çok sonra öğrendim kim olduğunu, hem de yine Türk filmlerine taş çıkartırcasına hiç ummadığım şekilde.. Ve o kadar zor oldu ki ona yaklaşmak… Şimdi nazar değer diye korkuyorum. Bu şehri son 6 aydır onun sayesinde yeniden sevdim. Böyle gitsin istiyorum.. Böyle yavaş yavaş, hiç hızlanmadan… Film gibi.. Rüya gibi..

*Cemal Süreya

"Ne vakit gelsen aklıma, bir yıldız düşer içime"

2011-07-26T18:45:00.000+03:00

Kurduğumuz hayallerin bir köşesinde mutlaka başkaları yok mu? Onları da hayallerimize dahil etmiyor muyuz? Peki o zaman başkası adına da hayal kurmuş olmuyor muyuz?

Benim hayalimin onun hayali ile aynı noktada buluşup buluşmaması aslında sorun. Buluşturabiliyor muyuz acaba?

İzmir'den bildiriyorum.

2011-07-22T20:15:00.001+03:00

Minik bir Marmara & Ege Bölgeleri turu şeklinde geçen tatilimin son durağında, İzmir'deyim. Kendimi müthiş dinlenmiş ve yenilenmiş hissediyorum. Mutluyum çok şükür... Yazasım var ama az daha durmalı, eve dönünce yazmalıyım.

Bilin bakalım bu fotoğraf nereden çekildi?

"Somewhere over the rainbow "

2011-07-12T16:49:00.000+03:00

Tatilin 1. kısmı bitti. Deniz, kum, güneş öyle iyi geldi anlatamam. Bilgisayar ve televizyondan uzak, radyodan 45likleri dinleyerek geçti 1 haftam. Huzur doldum.

Şimdi, diğer kısımlar için hazırlanıyorum ^^

Bir aksilik olmaz ise..

2011-06-29T17:44:00.000+03:00

3 - 11 Temmuz

15 - 19 Temmuz

20 - 24 Temmuz

Fotoğraflar şehirlerin bilgilerini içeren çeşitli internet sitelerinden alınmıştır.

"Geceyi uyutan gündüz yüzlü kız"

2011-06-29T01:08:00.000+03:00

Şu hayatta gerektiği kadar azmetmediğim ve dolayısıyla başaramadığım bir şey var: Diyet yapmak. Her seferinde bir bahanenin arkasına sığınıyorum ki bu sıklıkla dengesiz prolaktinim, tatlı krizlerim veya yeni bir şeyler deneme çabası oluyor. Çok üzülüyorum kendime ama öyle işte.

Ben aslında bir tek, yalnızca ve sadece aşık olunca kilo veriyorum. Öyle böyle değil, eriyorum, süzülüyorum. Birkaç yıldır aşık olmadığım için sanırım bu halim.

Neyse işte... Ben gideyim de Behzat Ç.'nin sezon finalini izleyeyim tekrar.

"Ve ay yeniden doğar, biter bir gün daha"*

2011-06-18T21:36:00.000+03:00

Bitti..

Önce finaller bitti. İki şehir arası koşturmacanın, yorulmanın ve sürekli hastalık halinin karşılığı transkripte A şeklinde yansıdı. Ne hastalıklarım kaldı aklımda, ne günlerce geçmeyen ses kısıklıklarım. Başımıza güzel bir şey gelince, olumsuz olanlar anında siliniveriyor.Ne güzel.

Sonra okullar bitti. Verdik karneleri.Şimdi bize kaldı 8 iş günü. 30 Haziran'a kadar seminerler, ondan sonrası tatil.

Ondan sonrası, denizin sadece insanların isminde yaşadığı bu şehirde dün gecenin bir yarısı burnuma deniz kokusu gelmesi gibi.. Ondan sonrası sadece benim. Bana ait zamanım..

Bu ara ise bir garip boşluk hissi. Yapacak her şey bitince ne yapacağını bilememek.. Yaz hobisi arıyorum kendime, aklımda birkaç fikir var. Bakalım..

Ama bu gece, üzerinde çikolatadan kalp olan yeni kitabım, ve kahvem ile birlikte balkon sefası. Kim bilir, belki bu gece sabaha kadar oturur, güneşin doğuşunu izler, keyfinin çıkarırım. Neden olmasın?

*Pinhani'nin Eylül'ünü dinlemediyseniz buraya bir tıklayın bakalım.

"Mühim Değil"

2011-06-08T00:06:00.000+03:00

Hayatımın Edirne-İstanbul arası koşturmacasının bir dönemi daha kazasız belasız geride kaldı.

Şimdi bu yaz, tek başıma bir yerlere gitme planım var. Şöyle 4-5 gün. Kendi kendime kalayım, kafamı dinleyeyim sitiyorum.

Öyle ihtiyacım var ki...

"Bu hayat da bizi böyle yakamızdan tutacaksa"

2011-05-29T00:42:00.000+03:00

Sadece 2 şeyi başaramadım şimdiye kadar. Süre sınırlaması yok ama ne kadar erken başarırsam o kadar iyiydi aslında...

Pasta yaptım ama bugün. Onu başardım evet.

Hadi, Teoman'ın yeni albümünü dinleyip benim gibi vurulan varsa kaleye mum diksin..

"Ele avuca sığamıyorum"

2011-05-20T11:56:00.000+03:00

Bazen, tam dibe vururken hop! yükselmek en sevdiklerimden... En mutsuzken, en yalnızken aslında öyle olmadığımı görmek... Buraya tutunmama sebep olan birkaç şey var. İyi ki var onlar, iyi ki...

Bağıra bağıra şarkı söyleyesim var bugün.

O zaman paylaşalım gel, hadi imkansızı bir dene

İNTERNETİNİ KARARTMA

2011-05-13T19:52:00.000+03:00

15 Mayıs yaklaşıyor biliyorsunuz.

Eğer siz de, internet üzerinden yapılacak engellemelere karşı çıkmak istiyorsanız 15 Mayıs 2011 yani bu pazar günü bulunduğunuz şehirdeki yürüyüşlere katılabilirsiniz.

Sayfada, hemen "Hakkımda" kısmının üzerinde bulunan imgeyi göreceksiniz. Onun üzerine tıkladığınızda da detaylı bilgiyi bulacaksınız.

Emeği için Burak Dönertaş'a teşekkürler..

Gün, ne güzelsin.

2011-05-12T21:04:00.000+03:00

Dün gece uyumadan önce bugün güzel olsun diye dua ettim. Öylesin... İçimden... Bu kadar da güzel olacağını tahmin etmemiştim.

1. Öğlen 1 doz akşam üzeri 1 doz olmak üzere Pargalı ^^ Okan Yalabık severiz orası malum, Pargalı'yı da sevdik orası da malum. Yalnız kanlı canlı çekim öncesi görünce daha da bir sevdik ^^

2. İlk kez böylesine sürprizli ve güzel bir otobüs yolculuğu yaşadım.

3. Olin Edirne, Banvit'i yendi ve seride 1-0 öne geçti.

Ben artık, mutlu olmayı öğrendim.

"I've got so much left to say"

2011-05-08T20:14:00.000+03:00

Merhaba,

Ben ödev yapmak amacıyla bilgisayar karşısına oturmuş. Bilumum internet sitelerinde vakit öldürmüş, limonata içmiş, saati 8 yapmış, dolayısıyla biraz sonra Behzat Ç. izlemek üzere bilgisayar karşısından kalkıp ödevi yapmadan televizyon karşısına geçecek olan Gamze.

N'aber?

Beni sorarsan “iyiyim ben, hep aynı şeyler işte” (Emre Aydın sevgili bulmuş diyorlar. Öyleyse kurtulacak mıyız artık bunalım şarkılardan)

Neyse…

Perşembe akşamı dileklerimi diledim. Tam bahçedeki gül ağacının dibine gömerken yoldan geçen hiç tanımadığım bir teyze dua etti dileklerim için. Sevindim.

Cuma günü fırt fırt gezdim. Bol bol bebek eşyası, bebek tekmesi ve hatta bebek kakasından konuştuk. Nasıl güzel bir şeymiş bu… Tam konuşurken bir sessizlik, annenin gözlerinde bir parlama… Neden? Minik bir tekme. Ne güzel ^^

Cumartesi-Pazar seminer vardı yine. Bu sabah sınavla bitti. Adaylık eğitiminin 2. kısmı da sona erdi. Böylece geriye stajın kalkması için 1 yılı dolduracağım aralık ayını beklemek kaldı. Bu da güzel.

Cumartesi yaklaşık 3 kg ıspanak yıkadım. Bir an yüzgeçlerim çıkacak sandım suyun içinde. Neyse ki çıkmadı. Sonra anneme o ıspanakları kavurmadan 1 avuç çaldım, haşladım. Kek yapacaktım attım içine. Ispanaklı fındıklı bir kek oldu. Yeşil yeşil. Fıstık yeşili. Sevdim.

Bugün sezonun ilk pikniğini yaptık. Çok geç… Ama tabi baharın gelmediği bir baharı yaşadığımız şu zamanda normal bile. Bu yıl 3. yazı geçireceğimiz bahçemizde sanırım ilk kez meyve fidelerimiz tuttu. Kiraz çiçeklenmiş, nasıl güzel olmuş… Bayıldım.

Unutmadan... Hiç olmadığım kadar farklı biri oldum bu yıl. İçime romantik kaçtı..

5 yıllık kalkınma planı

2011-04-29T20:33:00.003+03:00

1. Eli yüzü düzgün bir İtalya gezisi.

2. Pastacılık okulu/kursu

3. Doktora

4. Bebek

5.A3 ^^

23 Nisan'da bu blog Ada'nın

2011-04-23T11:00:00.000+03:00

23 nisan'da bloglarımızı çocuklara bırakıyoruz biliyorsunuz değil mi?

8 yaşındaki Ada, UNICEF yararına Roche tarafından düzenlenen ‘Geleceğin Yıldızı Sensin! Ne Olmak İstersin?” resim yarışmasına katıldığı resmini paylaşıyor bizimle.

Nice 23 Nisan'lara... Nica bayramlara...

Sessiz Eller

2011-04-16T22:58:00.000+03:00

İnsan bir cumartesi akşamını, evde tek başına, FFTunes açıp arama kısmına Bülent Ortaçgil yazarak huzur içinde geçirebiliyormuş.

Bu gece bunu fark ettim.

Dezavantajlı bir okulda öğretmen olmak...

2011-04-11T19:39:00.000+03:00

Off!

Önce derin bir nefes alayım. Sonra anlatayım.

Bugün ilk kez, 3. yılımı yaşadığım meslek hayatımda ilk kez, kendimi çaresiz, işe yaramaz ve beceriksiz hissettim. Sınıftan çıktım, öğretmenler odasına gittim, ağladım..

11 kişilik bir sınıf ve bu sınıfta düzeni bozan, sınıfı kendisine uyduran, eğer kimse ona uymazsa arkadaşlarına saldıran, vuran, küfür eden bir öğrenci var. Tahtaya döndüğünüz anda konuşmaya başlıyor, yanındakine sataşıyor, önündekine silgi fırlatıyor, kalem batırıyor vs... Bu çocuk BEP öğrencisi değil, kaynaştırma öğrencisi değil... Sadece davranış bozukluğu var, bence yani. Evdeki şiddetin acısını okulda arkadaşlarından çıkarıyor.

Bu çocuğa evde şiddet var. Ve tahminimce boyutu o kadar büyük ki, göz teması kurmak için yanına gittiğinizde korkup siniyor hemen.

Veli toplantısına çağırdık ailesi gelmedi, çocukla haber yolladık, yine gelmedi. Şimdi ben telefon edip çağıracağım ama bu kez bunun evde çocuğa dönüşü ne olacak, onu düşünüyorum.

Ben mi yetersizim diye çok düşündüm. Biliyorum ki değilim, çünkü bu çocuk her derste böyle. Biliyorum ki değilim, çünkü geçen yıl Türkiye derecesi yapan öğrencilerim oldu. Biliyorum ki değilim, çünkü bu yıl henüz o okula gideli 4 ay olmasına rağmen bir sınıfı yola getirmeyi yani ders dinlemelerini, etkinlikliere katılmaları ve hatta projeler yapmaya hevesli olmalarını sağlamaya başladım.

Ne yapacağımı bilmiyorum. Dezavantjlı bir okulda öğretmen olmanın avantajını mı yoksa dezavantajını mı yaşıyorum, bilmiyorum.

Görüntü Var Ses Yok vol. 2

2011-04-04T17:58:00.000+03:00

Meslekte 3. yılımı çalışıyorum ama ilk kez böyle bir sorunla karşı karşıyayım. 1 ay önce sesim kısılmıştı ve 10 günde ancak kendine gelmişti. Bu kez, geçtiğimiz cuma günü birden grip oldum. Sonra da hoopp! boğazım acımaya ve yutkunurken bademciklerimi hissetmeye başladım. Bu sabah işe giderken boğazım çok acıyordu. Doktora gitmemekle kötü ettim, zira öğleden sonra olduğunda sesim kısılmaya başlamıştı. Şimdi yine bitkisel ilaçlar ve kimyasal ilaçlar kombini (!) yaptım. Bu gece konuşmamayı planlıyorum.

Google amcaya, "ses kısıklığı" diye aratınca doğruca öğretmen içerikli sayfaların çıkması da pek manidar. Nasıl geçer bu? Bir de, aratınca çıkan diğer şeyler korkutuyor :(

Bu arada, yeni takıntım. Tumblr. Oradaki sayfam için de tıktık.http://pustuklumama.tumblr.com

Nisan

2011-04-01T09:15:00.001+03:00

Ben oldum olası Nisan'ı hep sevdim. Bana hep güzellikler getirdi, mutluluk getirdi, huzur getirdi.

O yüzdendir ki, yine Nisan'ı müthiş bir sevinçle karşılıyorum.

Hoşgelesin Nisan! Sana çok umut yükledim bilesin.

Ne Tatlı Şey!

2011-03-31T12:59:00.000+03:00

Ne Tatlı Şey sitesinin sahibi olan ve bu harika kurabiyeleri yapan kişi blogunu severek okuduğumuz Renkli Pudra'nın ta kendisi!

İstanbul'dan uzak olduğum şu zamanlarda kurslara katılamadığımdan dolayı internet siteleri üzerinden şeker hamuru ile kaplamayı öğrenmeye çalışıyorum ve Renkli Pudra'yı da bu nedenle sorularımla bunaltıyorum ^^

Renkli Pudra'nın kurabiye kursları başladı. Katılmak ister misiniz? Belki de katılmadan önce, Renkli Pudra'nın kurabiyelerinden tatmak istersiniz. O zaman onun yapacağı çekilişe de katılmak istersiniz belki? Detaylar burada.

Benim favorim olan kurabiyesini merak ediyor musunuz? O da işte burada ^^

Hadi o zaman! Renkli ve tatlı kurabiyelerle tanışın.

SERENAD - Zülfü Livaneli

2011-03-29T19:04:00.000+03:00

Çıkmasını sabırsızlıkla beklediğim bir kitaptı. Twitter'da da kızlarla hakkında yazışında kargonun gelmesini dört gözle bekledim. Ve şimdi diyorum ki, iyi ki okumuşum. İyi ki.

Tıpkı filmler gibi kitaplar hakkında da takıntılı biri olduğumdan, henüz çıkmış bu kitabın en önemli yerlerini tabi ki de buraya yazmayacağım. Ama tek bir şey söyleyebilirim, not defterime sayfalarca not aldığım bölümler oldu.

Fırsatınız varsa, mutlaka okuyun.

"Fyodor Dostoyevski, insanın ancan acı çekerek olgunlaşacağını söyler.

Bu açıdan bakınca İstanbul'un benim hayatımda çok önemli bir yeri vardır.

Çünkü ben bu şehirde olgunlaştım."

Güzel günler, bizi bekler...

2011-03-26T23:33:00.000+02:00

Uzun zamandır aldığım en güzel haber.

Gelmesini çok istediğimiz bir bebek vardı. Hatta şurada bahsetmiştim. Beklerken çok dualar ettiğimiz, göz yaşları akıttığımız minik bebek yolda. İnanılır gibi değil. Öğrendiğimden beri, aklımda, ve sürekli yüzümde bir gülümseme. Benim için garip bir his. İnsanın kendi bebeği olacağını öğrendiğinde hissettiklerinin bir alt leveli bu sanırım. "En yakın arkadaşlardan birinin" bebeği. Bebek mağazalarını öğrendim bile şimdiden, minik bir alışveriş listemiz bile var. Zamanı geldiğinde o listedeki maddelerin her birinin yanında bir artı işareti konulacak, sonra da zamanı geldiğinde ufaklık aramıza katılacak.

Garip bir his... Kocaman bir heyecan... Şimdi dilimizde dua daha çok... Annesine ve babasına sağlıcakla kavuşsun diye tüm dualarımız...

Deneme 1...2...

2011-03-26T11:49:00.001+02:00

Blog açılıyor ama bu kez de kumanda paneli açılmıyor. Mail yoluyla yazı göndermeyi deniyorum. Bakalım başarabilecek miyim?

Mr. TD sağolsun, öğretti nasıl göndereceğimizi :))

Mutlu haftasonları.

Ne mutlu ki...

2011-03-23T00:53:00.000+02:00

İsyan etmemek lazım aslında.

Bu akşam oturdum 2010 yazılarımı tekrar okudum. Bir tanesi hariç, istediğim her şeyi yazmışım. Keşke dediğim, içimden geçirdiğim her şeyi buraya yazmışım. Ve bunlar, zamanı geldikçe, birer birer gerçekleşmişler. Yani, demek istediğim, ne dilediysem, ne istediysem olmuş bu 1 yıl içerisinde.

Bu, mutlu olmak için, güzel bir uykuya yatmak ve güzel bir sabaha uyanmayı dilemek için oldukça kuvvetli bir sebep.

Blogumu Geri Ver!

2011-03-21T21:54:00.000+02:00

Bu duruma sinirim daha çok bozuluyor gün geçtikçe. Bir sürü şey yazmak istiyorum, okumak istiyorum, fotoğraflara bakmak istiyorum, vs... Ama bloguma giremiyorum.Kaçak göçek işler yapıyor, her gün ayrı bir DNS buluyoruz. Wordpress'den aynı adı alıp yazılarımı kaybolma/blogger'a temelli ulaşamama durumuna karşı oraya taşıdım.

Neyse...

Görüşmeyeli ne yaptım?

Pazartesi-Salı günleri okulda derse giriyorum, Çarşamba-Perşembe İstanbul'a geçiyor yüksek lisans derslerime giriyorum, Cuma tekrar okula dönüyor kendi derslerime giriyorum. Cumartesi-Pazar, stajım kabul edilmediği için, adaylık eğitimimi almak üzere 10:00-15:00 saatleri arası Öğretmenevi'ne gidiyorum. Müthiş yorgunum. Sanırım kilo veriyorum. Tartı bozuk, tartılmıyorum ama bu sabah işe giderken en son 3 yıl önce staja giderken giydiğim pantalonumu giydim. Gözlerimin altında mor halkalar belirecek gibi duruyor. Dayanıyorum. Az kaldı...

Pazartesi 3 şubeye de yazılı yaptım. Durum kötü. 6'lar ve 8'ler idare eder de, 7'ler gerçekten çok kötü. Nasıl toparlarız bilmiyorum. Bahar da gelince, çocuklar iyice açıldılar çiçek gibi. İçeride tutmak zor. Teneffüs bitince sınıfa sokmak ayrı zor.

Olin Edirne - Fenerbahçe Ülker maçı vardı bu hafta. 78-83 yenildi Olin. Ama güzel maç oldu. Hangi tarafı tutacağımı bilemedim. Yerim Olin tribününün son koltuğu, Fenerbahçe tribününün hemen yanıydı ^^ Bu Olin maçları da olmasa, sosyal aktivitem kalmayacak sanırım.

"Baharı bekleyen kumrular gibi"

2011-03-13T00:15:00.000+02:00

Çok yoruluyorum. Kendime ait hiçbir günüm yok. 2. dönem başladığından bu yana, hiçbir sabah 9.00'dan sonra uyanabilmiş değilim. Ki buna haftasonu da dahil. Evet, haftada 2 gün İstanbul'a gitmek benim tercihim ama haftasonu aldığım adaylık eğitimi benim tercihim değil. Gerçi kendisi benim başka bir tercihimin sonucu ya neyse...

Sürekli bir koşuşturmaca hali. Spor salonuna devam edemiyorum ama, kendiliğinden gidiveriyor kilolarım. Evet istediğim bir şey kilo vermek ama böyle gitmesinden memnun değilim. Kendimi sürekli yorgun hissediyorum. Vitamin takviyesi almak istemiyorum. İhtiyacım olan vitamini doğal yollarla almaya çalışıyorum ama ne kadar başarılı oluyorum bilinmez.

Bugün bir pasta yapayım dedim, dinlene dinlene saatler sürdü. Kitap okuyamıyorum, çünkü okuduğumu anlamıyorum. Yemek yiyemiyorum, çünkü ağzımın tadı yok. Çocuk Hakları Kongresi'ni yazacaktım, onu bile yazamadım kaç zamandır.

Geçecek biliyorum. Öyle olsun istiyorum. Çünkü Nisan geliyor. Nisan bu yıl, gelmeden önce güzel haberlerini, minik müjdelerini yolluyor. Bize de hazırlanmak kalıyor. Hem Nisan'a hem de erguvanlara! ♥♥♥

Umut

2011-03-07T23:53:00.000+02:00

Ben bu ara kendimi sevdiklerime sürprizler yapmaya adamış, onları minik de olsa güldürmeye çalışırken; sürprizlerin en büyüğü bana yapıldı bu akşam.

Tarihi not edelim: 07.03.2011

Birazcık da sabıra ihtiyacımız var ama...

Çok şükür... Çok şükür...

"Gurbetten gelmişim, yorgunum hancı"

2011-02-19T17:15:00.001+02:00

Şimdi şöyle bir durum var. Tamam ne gelirse kabulüm diyor, itiraz/isyan etmemeye çalışıyorum ama; kendime nazarım mı değiyor yoksa gerçekten bahtsızlık mı var bilmiyorum. Anneme göre durumu kabullenemeyişimden kaynaklanıyor. Negatif düşüncelerim kötüyü çağırıyormuş.

Neyse... Durum şu ki, cuma günü master dersi veren hoca canı o gün ders yapmak istemediği için, gelemeyeceğimi belirttiğim halde dersin gününü değiştiriyor. Okul programımı ayarlayamazsak mastera devam edemeyebilirim. Bu yetmezmiş gibi bir de dershanede kalkan stajımın bana devlette yaramadığını öğrenmiş bulunuyorum bugün. Aynı prosedürler sil baştan bir daha... Üstelik bu durumda tayin isteyebilecek duruma ulaşmam Aralık 2011'e kalıyor.

Şimdi merakla, bu kötü durumların altından çıkacak hayırı bekliyorum. Dilerim tez zamanda gelir yoksa düşünmekten beynim uyuşacak.

Sahi bugün cemre düşecekti değil mi?

Bir umut kaldı ve bir rüya, yine sana seslenirim.

2011-02-17T20:19:00.000+02:00

Maraton başladı yine. Haftaçi 3 gün Edirne, 2 gün İstanbul. Bu kez perşembe-cuma yüksek lisans dersleri. Bu durumda haftasonu ile birleşebilecek 4 günlük İstanbul ziyafetleri olacak gibi duruyor. Uzun zamandır görmek istediklerimi görecek, yapmak istediklerimi yapacak zamanım olacak.

Bunun dışında haftaya Çocuk Hakları Kongresi. Bir öğrencimizin posteri kabul edildiği için sunumu olacak, ona eşlik etmek üzere gidiyorum. 25-27 Şubat, Haliç Kongre Merkezi'nde. Yolunuz düşerse bekleriz.

Bir de bir şey öğrendim çeyrek asır bittikten sonra hayatımda. Artık istediğim olmayınca sinirlenmiyorum. Akışına bırakıyorum. Öyle çok istemiyorum da. Ne çıkarsa bahtıma.

Başlık Şarkısı: Badem - Geceyedir Küsmelerim

Aşk Tesadüfleri Sever

2011-02-07T19:57:00.000+02:00

Beni en çok etkileyen ne oldu bilmiyorum. 80'lerde çocuk olmanın güzelliği, ilk aşkın saflığı, bir süre önce verdiğim bir kararın ne kadar doğru olduğunu göstermesi, vb... Yok yok aslında biliyorum. Beni en çok etkileyen, özenle seçilmiş, tam yerinde kullanılmış şarkılar oldu. Hele en son şarkı, ah o şarkı! Salonda delicesine ağlamama ve kıpkırmızı gözlerle dışarı çıkmama neden olan o şarkı...

Benim kendimden çok şey bulmamı sağlayan bu filmde emeği geçen herkesin yüreğine sağlık.

"bazen ilk görüşte bilirsin, o insan senin kaderindir.. bazen bir ömür arasın, bulunmaz.."

Yaptım Oldu: Macaron

2011-02-02T00:11:00.000+02:00

Beyaz Fırın kitabım elime geçtiği gün, güzelce inceleyip, birkaç tarife işaret koyup başka bir şey yapmak için mutfağa girdim. Benim için Beyaz Fırın deyince akla ilk gelen şey: Macaron.

Kesinlikle zahmetli, ama sonuca değer. Tarif tabi ki de Ayşem'den, bademler babamdan, fırın annemden... Yaklaşık 1,5 yıl önce kakaolusunu denemiş, fırında fazla tutunca becerememiş, çaya bandıra bandıra kurabiyeleri yemiştim. Şaka bir yana, bu kez önce Ayşem'in makaron içeren yazılarını onlarca kez okudum. Sonra bazı yerli&yabancı bu işe baş koymuş kişilerin sitelerinde dolaştım. Sonra oturdum bademleri kırdım, kaynar suya attım, 2-3 dk tutup çıkarıp kabuklarını ayıkladım. Güzelce kurulayıp robottan geçirdim. Bu benim için, işin en zahmetli kısmıydı. Sonra ne'li yapacağıma karar verdim: Limon. Ayşem'in tüm yönergelerine uydum. 2 tepsi çıktı. Ben ikisini de aynı anda pişirmeye kalktığım için altta kalan tepsidekiler eteklenemedi. Bunu da not ettim, bir dahaki yapışımda ayrı ayrı pişireceğim. Güzel de bir limon kreması uydurdum, ekşi ekşi. Sevdim.

Sonuç:

Biz beğendik, ancak 3 önemli notum oldu.

1. Bir dahaki pişirmede daha küçük sık.

2. Hassas bir mutfak tartısı edin.

3. Her tepsiyi ayrı ayrı pişir.

Tabi ki de Ladurée'nin, Beyaz Fırın'ın ya da Ayşem'inkilerin yanından geçemez ama 2. deneme için bence iyi oldular ^_^

Tik tak

2011-01-31T00:13:00.000+02:00

Daha önce onyüzbinmilyon kez yazmış olabilirim; anaç bir insanım. Çok severim, öyle severim ki içime sokasım gelir. Kardeşimi, kuzenlerimi, arkadaşlarımı, öğrencilerimi...Sonra büyüdük, arkadaşlarımın bebeği olmaya başladı. Şimdi o bebelere öyle yaklaşıyorum. Nasıl da güzeller, nasıl da mis kokulular. En son bugün, Banu'nun bebeğinin fotoğraflarına bakıp, Ege bebeği bilgisayar ekranından sevmeye çalışırken, dilimden dökülen maşallahlara gözümden süzülen iki damla eklendi. Daha önce de Erdem bebeğin fotoğraflarına bakarken olmuştu, bir de başka bir arkadaşımın hamilelik haberine... Ah nasıl unuturum sahi, bu öğlen en yakın arkadaşlarımdan birisinin aldığı muhteşem evlenme teklifini dinlerken de...

Sonra konuştuk ve karar verdik yeni anne birkaç blog ve twitter arkadaşlarımla, biyolojik saat diye bir şey ver yaradılıştan getirdiğimiz. İşte bende olanı, bir süredir tik tak işliyor.

Korkuyorum.

Crafts by Nazo

2011-01-28T15:18:00.000+02:00

Bloggerlar içerisinde, her biri kendi alanında uzmanlaşmış müthiş becerikli hatunlar var. Nazo da, bana göre keçelerin kraliçesi. Harika ürünler tasarlayıp dikiyor, bir de yetmezmiş gibi istediğinizi söylüyorsunuz, onu da yapıyor.

Geçenlerde ondan bir taç ve bir broş istedim. Canım arkadaşım, nazikliğini göstermiş bana bir de kalbi üzerinde bir kuş broş hediye etmiş, sanki bu ara kalp içeren aksesuarlara bayıldığımı hissetmiş gibi :)

Nazo'nun pasajını gezmediyseniz, hemen şimdi buraya tıklayarak gezin. Benim gözüm lohusa taçlarında artık, bir arkadaşımın bebek haberi gelsin hemen hediye etmeyi planlıyorum.

Nazo'cum, ellerine sağlık. Bu kadar harika olduklarını tahmin edememiştim. Dünden beri tacım saçlarımda.

Teşekkür ederim :))

Uğur Mumcu, Gaffar Okkan ve İsmail Cem

2011-01-24T09:32:00.001+02:00

Hain birer saldırı sonucu 8 yıl arayla aynı gün vefat eden Uğur Mumcu ile Gaffar Okkan'ı, ve yine bir 24 Ocak günü hayatını kaybeden, Türk siyasetinin gördüğü en erdemli, en kibar siyasetçilerden İsmail Cem'in ölüm yıldönümleri bugün.

Mekanları cennet olsun.

Perler, Amigurumi ve Beyaz Fırın

2011-01-24T01:09:00.000+02:00

Ne çok şey var aslında yazacak ama, çok yavaş kaldım bu konuda.

Önce bir teşekkür.

Okuluma gönderdiğiniz kitaplar elimize ulaşmaya başladı. Üstelik, bu da yetmezmiş gibi, benim zarif arkadaşlarım benim için de bir şeyler eklemişler paketlerin içine.

Zaten mahcup olan beni iyice mahcup ettiniz. Çok teşekkür ederim. ♥

Yüksek lisansta dönemin bitmesi, okulda da son yazılıların yapılıp notların girilmesinin ardından müthiş huzurlu bir boşluğa girdim. Fırsattan istifade, uzun zamandır bloglarda görüp de denemek istediklerimi denemeye başladım.

Hama (ya da diğer adıyla Perler) Boncukları:

İkea'nın çocuk reyonundan alınan bu boncuklar ve ütü yardımıyla eğlencelik, güzel zamanlar geçirebiliyorum. Minik magnetler ya da bardak altıkları yaparak sevdiklerime hediye ediyorum.

Sonra kendi kendime Amigurumi öğrenme çabalarındayım. Şu aşağıdaki, eğer biterse bir baykuş olacak ve yolda olan bir bebeğe oyuncak olacak.

Bir de alınacak ve okunacak kitaplar listem var ki, en başına makaronlarının hastası olduğum Beyaz Fırın'ın şu kitabını yerleştiriyorum:

En kısa zamanda bu kitaba sahip olmalı, içindekileri denemeli ve birilerine yedirmeliyim.

Huzurluyum. Her şeyi akışına bıraktım, karşıma ne gelirse onu yaşıyorum. Olin'in maçlarını düzenli takip ediyorum ♥ Resmi olarak bir salona yazıldım ve spora başladım. Alıştım. Mutluyum. İçim kıpır kıpır.Hoş tesadüfler yaşıyorum ve güzel şeylerin yolda olduğunu ümit ediyorum.

**********

Seni unuttuk sandılar. Unutturduklarını sandılar. Bilemediler ki geçen her yıl yazdıklarının, anlatmak istediklerinin, vurgulamak istediklerinin önemini daha da arttırdı. Mezarını ziyaret edemiyorum belki ama, yarın bu şehirde senin adının verildiği parka gideceğim. Seni anmak ve seni anladığımı göstermek için. 18 yıl dediler, dile kolay, tam 18 yıl. Çoğu kendine aydın dedi senin ardından. Bilemediler bir insanın aydınlığının nereden geldiğini.

1 yıl daha geçti failin bulunmadan. Eğer yapabiliyorsan, huzur içinde uyu. Mekanın cennet olsun.

**********

Çok mu uçuktu hayallerim?

2011-01-16T18:32:00.000+02:00

Sadece kendime ait bir hayatım olsun istemiştim. Benim evim, benim işim, benim kapım, benim mutfağım... Belki kısa bir süreliğine, belki de sonsuza kadar erteledim hayallerimi. İstanbul benim hayalim, yüksek lisans da ona kavuşmak için tutunacağım daldı. Buraya atanmış olmama rağmen haftada 2 gün gidebiliyor olmak, az da olsa mutlu ediyordu beni.

Balondan hayaller yapıyorsunuz ama, biri gelip iğneyi dokunduruveriyor işte.

Yüksek lisansımı dondurmak zorunda kalabilirim. Bırakmak istemiyorum, yapabildiğim kadar dondurmak seçeneğini kullanmak istiyorum.

Canım çok acıyor.

Yıllar Sonra

2011-01-15T18:18:00.001+02:00

Ben okullarımı hep çok sevdim. İyi günler de geçirsem, kötü günler de geçirsem, o binaları hep sevdim.

Okullarımdan bir tanesi, küçücük yaşıma rağmen hayat ile ilgili en çok şeyi öğrendiğim yer oldu.7 yıl okumak üzere girdiğim, 4 yılın sonunda kaçarcasına uzaklaştığım ve 11 yıldır ayak basmadığım, önünden geçmediğim, oralara yolum düştüyse önünden geçmemek için yolumu değiştirdiğim okuldu. Bugün mecburen, sınav görevim için gitmek zorunda kaldığı okul oldu.Ve ne gariptir ki, beni yıllar sonra okula, tıpkı ilk gün olduğu gibi, babam bıraktı. Yolda giderken babam o günü anlattı, ben ise 4 yıl boyunca okulda ve serviste yaşadıklarımı düşündüm hep.

Kapıda indim arabadan. Bahçeye ilk adımı atmak öyle zordu ki... Aklımda hep kötü anılar olsa da, kalbim pır pır atıyordu. Önce binanın yan kapısını gördüm, sonra spor salonunu, sonra Çardak'tan kalan boşluğu, sonra o çık çık bitmeyen merdivenlerini... Girdim içeri, tek tek bütün katlarını dolaştım, yüzümde kocaman bir gülümsemeyle. Zamanında benim sınıfım olan sınıflara gittim, 4 yıl boyunca kulüp odası olarak kullandığımız Müzik odasına gittim, spor salonundan içeri bir göz attım. Koridorun sonundaki kaloriferin üzerine oturdum yine. Koridordaki eski ben'i gördüm. Yıllardır içime dert olan, yaşamımı değiştirmeme neden olan olayları bir bir yaşadım yine. Sonra düşündüm, neden oldular diye. İlk kez düşündüm onların hakkında. Sonra birden, çözülüverdi. Tüm cevaplar netleşti zihnimde.

Hafifledim. Öyle böyle değil, çok hafifledim. O zamana takılı kalmışı meğer, şimdi oturdu taşlar tek tek yerine.

Sonra Olin Edirne-Efes Pilsen maçı. İkinci yüzleşme. Nefes kadar yakın. Bir de kırmızı. Uzun zaman sonra ilk defa. Nasıl da güzel. Bir de totem yaptırdı bana. Bir parça ben bıraktım orada, çıktım.

Bugün benim için müthiş bir gündü. Ve sanıyorum, bugünden sonra her şey çok farklı olacak. Güzel olacak. Yaklaşıyoruz.

İlkay'ın baykuşları

2011-01-13T22:12:00.000+02:00

Benim henüz başlangıcını yaşadığım bir olay Amigurumi. Ne zaman İlkay kadar güzellerini yapabilirim bilmiyorum. Sanırım 40 yıl geçmesi veya 40 fırın ekmek yemem gerekecek.

Bu baykuşlardan biri sizin olsun ister misiniz?

O zaman tıktık

Sevgiyle.

Eyvah Eyvah 2

2011-01-08T11:01:00.000+02:00

Filmi henüz izlemeyenler olduğu için ne düşündüğümü açık açık yazamıyorum. Sadece ilkinden daha çok güldürdüğünü ve beni yine ilki gibi bazı yerlerde ağlattığını belirteyim.

Müthiş eğlenceli bir film olmuş.

Mutlaka izleyin.

İyi seyirler.

Kelimeler {yine} kifayetsiz

2011-01-06T20:12:00.001+02:00

Hislerimi ifade edecek kelime bulamıyorum.

Şimdi yine, sıklıkla yaptığım gibi blog yazdığıma çok mutluyum demeliyim.

O kadar güzel yürekleriniz var ki...

Gelen yorumlar ve mailler için binlerce kez teşekkür ederim.

Okul adresi ve telefonunu buradan vermek istemiyorum. Umarım beni anlarsınız.

Adres ve telefon isteyenler pustuklumama@gmail.com 'a bir mail atabilir mi?

Tekrar tekrar teşekkür ederim.

Ne diyeceğimi inanın bilmiyorum.

Ek: Bu arada, lütfen bizim için ekstra masrafa girmenizi istemiyoruz. Evinizde, kitaplığınızın bir köşesinde olanları gönderin.

Okumadığınız kitaplarınıza talibiz.

2011-01-05T16:05:00.002+02:00

Günlerdir yazmaya çalışıyorum. Elim klavyeye gidip gidip duruyor ama bir türlü beceremiyorum. Karar verdim, kelime oyunları yapmadan durumu açık açık anlatacağım.

Sanırım ülkenin en batısındaki okulda görev yapıyorum. Şehir merkezinden okulumuza giden yolu takip ettiğinizde, okula sapmazsanız 5 dakika sonra Bulgaristan, 15 dakika sonra da Yunanistan topraklarındasınız. Minicik bir okul. Yaklaşık 140 nüfusumuz var. Maddi durumumuz kötü. Kaynaklarımız sınırlı. Çocuklarımızın birçoğunun anne-babaları ayrı. Ayrı ebeveyniyle yıllardır görüşmeyen öğrenciler var. Annelerini geçtim, birçoğunun babaları bile çalışmıyor. Şehirdeki kuruluşların birçoğunun elleri hep üzerimizde, sağ olsunlar. Öğrencilerimizin temel ihtiyaçlarını onların yardımlarıyla karşılıyoruz. Gıda ve kıyafet konusunda bizi hiç desteksiz bırakmıyorlar.

Şimdi üzerinde çalıştığımız başka bir konu var. Bizim kütüphanemiz yok, maalesef. Müdürümüz okulda atıl durumda bulunan 3 odadan birisini bilgisayar laboratuvarı ve birisini de fen laboratuvarı haline getirdi. Kalan son odayı kütüphane yapmak istiyoruz. Şu anda tadilat aşamasında. Elimizde olan bakanlığın verdiği parayla tadilat kısmını hallediyoruz ancak kitap konusunu halledemedik.

Çocuklarınızın, yeğenlerinizin, komşularınızın okuduğu, okuyup bıraktığı, artık elini sürmediği eski kitaplarına talibiz. İlköğretim çağındaki çocukların seviyelerine uygun kitaplarınız varsa bize gönderir misiniz? Kargo ücretini elimizden geldiğince karşılamaya çalışacağız, bu yüzden kullanmanızı istediğimiz firmayı birlikte netleştiririz.

Elinizde olan, artık okumadığınız kitaplarınızı istiyoruz.

Gönderir misiniz?

Z Raporu - 2010

2010-12-31T14:00:00.008+02:00

Ocak: İşimle ilgili düşünmeye, iş hayatımın geleceğini sorgulamaya başlamışım.

Şubat: Verdiğim kararların ağırlığını ve sorumluluğunu taşımaya başlamışım.

Mart: Oldukça sosyalleşmişim. Tiyatrolar, sinemalar, ve konserler doldurmuş ayı.

Nisan: En sevdiğim ay. Yine yanıltmamış beni ve şahane geçmiş.

Mayıs: KPSS konusunda umutsuzluğa düşmeye başlamışım. Bir de işyerinden ayrılacağımı kesinleştirmişim bu ay.

Haziran: İlk istifamı vermişim. ALES'ten 95 almışım.

Temmuz: KPSS'ye girmişim. İlk kez İzmir'e gitmiş ve oraya aşık olmuşum.

Ağustos: 25 olmuşum. Ailemizin çok sevdiğimiz iki büyüğünü 5 gün arayla kaybetmişiz.

Eylül: KPSS iptal olmuş. Yüksek lisansa kabul almışım. İstanbul'uma kavuşmuşum.

Ekim: Yüksek lisansa başlamış, yeniden öğrenciliğe alışmaya çalışmışım. Tekrar KPSS olmuş ve ben yine girmişim.

Kasım: KPSS'den 91 almışım. Haydarpaşa yanmış.

Aralık: Sıkıntıların sonu gelmiş. Atanmışım.

657

2010-12-16T22:26:00.001+02:00

Müthiş bir deneyim. Öğrendiğim hiçbir şeye benzemiyor. Ne öğrenciler dershanedekiler gibi seçilmiş, ne de okulun şartları üniversitede öğrendiğimiz gibi ütopik.

Okulum minicik. 1den 8e her şubeden 1er tane var. Toplam mevcut 140. Benimse yaklaşık 45 öğrencim var. Şehrin kenar mahallelerinden birinde. Velilerin durumları oldukça kötü, çocukların da öyle. Anneleri bırakın, birçoğunun babaları bile çalışmıyor. Kızlar okulu bitirince evlenme düşüncesinde, erkeklerse top peşinde. Yapılacak çok iş, şahane yardımcı bir müdürüm ve çalışma arkadaşlarım var. Bana ne yalnızlık ne de yabancılık hissettirdiler. Yüksek lisansa 2 gün devam edebiliyorum. Böylece bir ayağım İstanbul’da kalıyor. ^_^

Öte yandan, haberlerde de izlediğiniz üzere, burası biraz karlı. Yer yer de buzlu. Bu sabah, kaymamak için altı düz olmayan botlarımı giymeme rağmen kötü bir deneyim yaşadım. Babamın işyerinin arka kapısından çıkmaya çalışırken bir yandan da bana “Hayırlısı olsun” dileklerini ileten iş arkadaşlarıyla konuşuyordum. Bu sırada nereye bastığımı fark edemedim ve üzeri karla kaplanmış cam basamaklara bastım. Sonucunda da hop hop hop 3 basamak kayarak yola indim. Sol kolumun ve bacağımın üzerine düştüm. Bacağımda morluk, kolumda da hâlâ ağrı var. Sabaha kadar geçer umarım.

Şimdilik durum bundan ibaret. Düzenimi kurmanın mutluluğunu yaşıyorum. Bu akşam, 2 saat kadar kesintisiz kitap okudum. Aylardır yapamamıştım sınav çilesi yüzünden. O kadar iyi geldi ki…

Teşekkür ederim

2010-12-06T15:53:00.000+02:00

Benim için çok zorlu bir süreçti. Dershanede çalışmaya başlamak, zor günler yaşamak ve KPSS'ye hazırlanmaya karar vermek. Bu süreçte yeri geldi bunalım dolu, yeri geldi umut dolu yazılar yazdım. Hem iptal olan sınavda hem de bu sınavda tercih yaparken hepinizi yakalayıp okulların, semtlerin yerlerini sordum. İşte o yazman blog yazmanın, twitter'ın ve friendfeed'in önemini kavradım.

Şimdi,

Hiç aklımdan bile geçmeyen, en son yazdığım okula atandım. Tek üzüntüm zorunlu hizmet sayılmaması ve farklı bir şehir olması nedeniyle yüksek lisansımı tehlikeye atıyor olmak.

İyi yönlerini düşünmeye çalışıyorum. Demek ki benim kaderimde İstanbul yok, Edirne var. Bir şekilde oraya bağlandım ve kopamıyorum.

Ne diyelim, kadrolu atamada atandım ya. Buna da şükür.

Önümüzdeki haftadan itibaren 657'ye tabii bir öğretmenim, Edirne'deyim.

Av Mevsimi

2010-12-04T19:08:00.002+02:00

Yaklaşık 2,5 saat süren uzun bir film. Ama bu süre boyunca öyle harika bir temposu var ki hiç düşmeden, sıkılmadan izleyebiliyorsunuz. Şener Şen'i zaten tartışmaya gerek yok ama, bu film Cem Yılmaz'ın salt komedi oyuncusu olmadığını göstermesi için mükemmel bir fırsat olmuş. Ayrıca da sanıyorum artık başrolünde Okan Yalabık'ın oynadığı bir film görmemizin de zamanı geldi.

Ben çok beğendim. Tekrar tekrar izleyebilirim. Emeklerine sağlık.

Spoiler: Cem Yılmaz türküyü söylediğinde damarlarımda dolaşan kanın 1/4'i feci ayaklandı. Salonda yerimde duramadım.

Ekleme: Her şeyi unutun. Bütün filmi. Sadece o sahnede filmin içine girmek istedim ben. Geçeyim İdris'in karşısına karşılıklı oynayalım istedim. Rakılarımızı tokuşturalım, hayde'yi beraber söyleyelim istedim. Sırf bunun için, o harika sahne için bile izlenir bu film.

Yeni yıla 1 ay kala

2010-12-01T00:22:00.002+02:00

Kararlarımı 3 ay, 6 ay ve 12 ay gibi vadelere böldüm.

Her birini kendi süresi içerisinde gerçekleştirebilirsem çok mutlu olacağım.

Benimle Oynar Mısın?

2010-11-29T19:38:00.000+02:00

Aslında korktuğum ne biliyor musun? Bugüne kadar ne istediysem oldu, iş güç-eğitim anlamında. Ama bu kez olmama ihtimali beni oldukça geriyor. En son bugün, kardeşim bile yaptığım başvuruları duyunca isyan etti. "Abla sen de tam olarak ne istediğini bilmiyorsun" diye.

Ben aslında ne istediğimi çok iyi biliyorum ama nasıl gerçekleştirebileceğimi bilmiyorum...

Gözyaşlarım hem kendime hem de Haydarpaşa'ya bugün...

Fotoğraf: Emre Gürsel

24 Kasım 2010

2010-11-24T09:59:00.000+02:00

Ömrüm boyunca bu mesleği yapacak gücüm olsun yeter!

Günümüz kutlu olsun.

Geç kalmışım

2010-11-11T22:08:00.000+02:00

Hem kitabı okumak, hem de kitapta bahsedilen yerleri görmek için geç kalmışım. En kısa zamanda, kitapta bahsi geçen eserleri listeleyip tek tek geziyorum.

Nasıl muhteşem bir şehirde yaşıyoruz, haberimiz yok.

Canım cumartesi ♥

2010-11-06T15:53:00.000+02:00

Cumartesi günleri evde olmayı seviyorum. 2 yıl, cumartesi-pazar çalışmak zorunda kalınca haftasonunun kıymetini daha iyi anlıyorsun.

Sınavdan sonra rahatladım. Bir süre kendimi boşlukta hissettim. Hâlâ da öyle... Kendime uğraşlar çıkarıyorum. Gitmek istediğim birkaç kurs var. Onun dışında mutfakla barıştım. ♥ Bugün çok hafif, tamamen uydurma bir kek pişti fırında. Bir de doğması yakın minik bir adama minik bir hırka örmeye başladım bugün. Belki yarın biter.

Hayat güzel...

Geçip giden sınavların ardından...

2010-11-01T18:34:00.001+02:00

Daha önce yazmıştım zaten, bir KPSS sınavı atlatmanın nasıl bir şey olduğunu. Yalnız bu kez, dilimi ısırayım, diğerinden daha iyi geçen bir sınav oldu. Umarım sonucu da iyi gelir ve bir daha bu sınavla uğraşmak zorunda kalmam.

Geçti gitti.

Çok şükür!

2010-10-17T12:23:00.000+03:00

Son günler biraz -nasıl desem- yoğun ve heyecanlı geçiyor. Okul açıldıktan 3 hafta sonra yüksek lisans olayına tamamen adapte olabilmeyi başardım. Makale taramayı, araştırmayı, okumayı ne çok özlediğimi anladım. Ve şükürler olsun ki bunu yapmaktan büyük mutluluk duyuyorum.

İptal edilen ve 31 Ekim'de gerçekleştirilecek KPSS'ye 15 gün kala motivasyonumu sağlayabildim. Fena değil çalışmalarım. Kuşkusuz yüksek lisans olmasaydı daha yoğun çalışabilirdim. Ama buna da şükür. Her gün birkaç tane de olsa test çözebiliyor ve hafif konu tekrarları yapabiliyorum ya, çok şükür!

Bunların dışında en heyecanlandığım şey tabi ki de ev eşyaları! Henüz bir evim yok ancak bakma çalışmalarım sürüyor. Mağazaların önünden geçerken içime sinen, aklıma yatan bir şey varsa girip bakıyorum. Beğenirsem alıyorum. Bundan çok büyük bir heyecan ve mutluluk duyuyorum. Buna da şükür!

Akşamları, odada kendi kendime kalınca düşünüyorum. Neler yaptım diye. 25 yaşımda, işimi ve şehrimi bıraktım. Yüksek lisansa başladım ve KPSS'ye hazırlandım. Aldığım kararların, uyguladığım kararların hiçbiri için bir damla bile pişmanlık hissetmiyorum. Çok şükür!

Ne mutlu bana ki, uzun zamandır olmadığım kadar mutluyum, huzurluyum, sakinim.

Çok şükür!

Fotoğraf: photo.net

Merhaba ben eski öğretmen, yeni öğrenci

2010-10-07T14:58:00.001+03:00

Garip bir his. Acayip bir duygu. Aradakalmışlık bu. Her yere aitmiş gibi hissedip, bir yere ait olamamak. Yani bir yandan ödev yapmak ama bir yandan tekrar KPSS'ye hazırlanıyor ve dolayısıyla başka bir yerlere gitme ihtimalinin bulunması. Peki hangisi derseniz, tabi ki atanmak daha öncelikli benim için. Yani olası bir İstanbul dışı atamasında yüksek lisansımı dondurabilir ve/veya bırakabilirim. Ya da gittiğim yerde varsa oraya geçiş yapmayı ya da başvurmayı düşünebilirim.

Bazen diyorum ki, yanlış meslek mi? Yani pekala ezcacı olup çatır çatır para kazanabilir miydim? Ama sanki değil. Doğru meslek. Yapmaktan zevk alıyorsam doğru. Tekrar yapmak için çabalıyorsam doğru.

Haftabaşında mesela, öğretmenliğimin ilk yılından bir öğrencim. Davutpaşa'daki o uzun koridorda hocamla yürüken yanıma gelip "Günaydın Hocam!" dedi ya, nasıl doldu gözlerim, nasıl zorlandım hocama belli etmemek için anlatamam.

Biliyorum, bir gün olacak.

Ama ne zaman?

Annemi İstiyorum

2010-10-01T14:16:00.000+03:00

Buradayım

2010-10-01T09:48:00.000+03:00

Sonunda!

Sonunda İstanbul sınırları içerisine girdim. Sonunda tekrar öğrenci oldum.

Uzun bir mesafe katediyorum Davutpaşa'ya ulaşmak için. Metrobüs sayesinde biraz da olsa süreyi kısaltabiliyorum. Bir uçtan diğer uca, neredeyse tüm raylı taşıma araçlarını kullanarak hareket ediyorum. Beni biraz yoruyor evet, ama buna çok da üzülmüyorum. Bu sayede, çok düşünmüyorum. Düşündüğüm ne varsa bıraktım geldim.

Bir de şu KPSS'yi atlatsaydık...

Elde var 1!

2010-09-25T15:10:00.002+03:00

2010-09-24T00:46:00.000+03:00

Çok korkuyorum. Sanki başaramayacakmışım gibi. Elime yüzüme bulaştıracakmışım gibi. Hiç başarısızlık yaşamadım ki ben? Nasıl olur bilmem ki...

Kalbim yerinden çıkacakmış gibi. Allah'ım n'olur, n'olur mahcup ettirme beni. N'olur istediğim gibi olsun her şey.

Bir yola çıktım. Dönemem geri...

"Korkarsam sakince ıslık çalarım"

2010-09-22T23:34:00.005+03:00

Ben ne yapıyorum? Yani nasıl bir işe kalkıştım?

Kpss iptal. Yeniden hazırlanmak gerek. Peki yapabiliyor muyum? Tabi ki de hayır. Peki korkuyor muyum? Tabi ki de evet. Deli gibi hem de. Öyle bir yük ki bu konu üzerimde, keşke bitse. Hemen yarın olsa bitse bu sınav. Ne olacaksa olsun. Fazlasında gözüm yok. Aynı neti yapayım, aynı puanı alayım o bile yeter. Atanacak kadar olsun puanım yeter.

Öyle ki, yüksek lisansa başlayacak olmama ve İstanbul'a dönecek olmama bile içimden geldiği gibi sevinemiyorum şu anda. Oysa ne planlarım, ne hayallerim vardı. Elimden aldılar.

Ama tabi, hayallerimi elimden alsalar da, hayal kurma yeteneğimi de almadılar ya! Şimdi arkaya dönüp bakıyorum. Odanın bir köşesinde bir valiz. İçerisinde şimdilik öylesine konulmuş, cuma günü düzenlenecek eşyalar. Üzerinde cumartesi günü için bir otobüs bileti. Dolabın üzerine unutulmamak üzere asılmış askıda gömlekler. Henüz okunmamış kitaplar, dinlenmemiş şarkılar ve yazılmamış yazılar. İçim pır pır.

"Bu Eylül ne öğretmenim ne öğrenciyim" demişim ya şurada. Çizin onun üstünü! Öğrenciyim tekrar bu eylül. En kısa zamanda öğretmen de olacağım yine.

ben susmam. sen de susma ki, korkmayalım.

Siz bu arada, denk gelirseniz eğer Sertab Erener'den "Bir Varmışım Bir Yokmuşum"u dinleyin. Bence albümün en güzel şarkısı kendisi.

Peki şimdi ne olacak?

2010-09-18T11:37:00.003+03:00

Ben bilmiyorum. Bilen varsa bir zahmet bana da anlatıversin.

Tek bildiğim, yüksek lisansa başlayıp bir yandan yeniden sınava hazırlanmak olacak. Atamam olmadığı için, evimi de tutamadığımdan atamalar olana kadar teyzemde kalacağım, kendi düzenimi kuramayacağım. Kitapları dolabın en ücra köşesine kaldırmışım, bu sabah çıkardım. Gözüm onların tekrar ortalıkta olmasına alışınca çalışmaya da başlarım sanırım. Ne unuttum, ne unutmadım çıksın ortaya.

Ve bütün bu olaylar, henüz 1 tane bile istifaya neden olmadı ya, artık hiçbir şeye şaşırmam ben!

Buraya kadar gelmişken siz, bir tık şuraya bir tık da buraya alalım. Allianoi'yi kumla doldurmaya başladılar bile, biliyor musunuz?

Kelimeler kifayetsiz... Bu kez mutluluk için...

2010-09-14T16:15:00.003+03:00

Sevinçten ellerin dizlerin titremesi diye bir şey varsa eğer, bunu 2. kez yaşıyorum. İlki üniversite sınav sonuçlarının açıklandığı gündü. İkincisi de bugün.

Bugün, Yıldız Teknik Üniversitesi'ndeki başvurduğum yüksek lisans programına kabul edildiğimi öğrendim biraz önce.

Mutluyum, gururluyum, umutluyum.

Hayatım yoluna giriyormuş gibi hissediyorum.

Merhaba Yıldız! Emin ol pişman olmayacaksın beni kabul ettiğine ^_^

2010-09-07T12:14:00.002+03:00

Eğer bir şekilde, bu KPSS'de kopya olayına karışanlardan birisine, minicik de olsa, otobüste yer vermek gibi, kasada sıra vermek gibi, küçücük de olsa hakkım geçtiyse eğer, hakkımı helal etmiyorum.

10 gündür, boş boş, ne olacağımı bilemeden oturmanın sebebi oldukları için kendilerinden nefret ediyorum.

Ah Nehir!

2010-09-05T13:28:00.002+03:00

Sen küçücük bedeninle yapabileceğin en iyisi yaptın, mücadelenin en büyüğünü verdin. Şimdi daha coşkulu akıyorsun belki gittiğin yerde.

Ailene başsağlığı, sana da huzur diliyorum.

Dualarım seninle.

Kelimelerimse kifayetsiz...

Kişisel Tarihime Not - 3

2010-09-04T23:34:00.002+03:00

aylarca o sordu ben ona okulumu anlattım. o keşke dedi, ben çok istersek olur dedim. o biraz önce telefon etti, "hocam, kaydımı yaptırdım. kimliğimi bile aldım. burası harika bir yer" dedi. okula kaydımı yaptırdığım gün geldi aklıma, bugün itibariyle 7 yıl olmuş oraya adım atalı. öğrenciliğimi özledim.

03.09.2010

Edirne

Merhaba Eylül! Ben seni severim

2010-09-01T01:05:00.005+03:00

Penceremi açamıyorum şimdi. Rüzgar savuruyor perdemi, ayaklarıma çorap bile giydim bu akşam. Üzerime de ince bir örtü alırım uyurken, kimbilir, üşümesin böbreklerimle belim.

Yaz bitti. Hava istediği kadar sıcak olsun, Eylül'ün gelmesi demek, yazın bitmesi demek zira.

Peki ben bu yaz ne yaptım?

Haziran'a başlarken "Hoşgelesin" dedim, biterken istifa ettim. Ay boyunca, hep aynı şeyi diledim.

Temmuz'un başında çok gergindim. Oldukça gergin. Ama sonra, o günden sonra ne çok rahatladım! İlk defa İzmir'e gittim, bayıldım. İstanbul'dan sonra yaşamak isteyebileceğim şehirler listesinde 2. sıraya ekledim. Bülent Ortaçgil konserine gittim. Şimdilik 2010 içerisinde yaptığım en iyi şey.

Ağustos'ta 25 oldum. Büyümek sadece yaşla olur sanırken, yaşananlarla da büyünebileceğini öğrendim. Mülakatlara girdim, neden bu yüksek lisans programını istiyorum diye anlatmaya çalıştım. KPSS sonucum belli oldu, tercih yapayım dedim, atamalar ertelendi.

Ve şimdi Eylül! Nisan'dan sonra en sevdiğim 2. ay. Akşamları dışarı çıkarken üzerime aldığım ince bir hırkanın, balkonda battaniye ile oturmanın, kışlıkları hazırlamanın, okula başlamanın, yeniden öğrenci olmanın, yeniden öğretmen olmanın zamanı.

Ama bu kez, yıllardır ilk kez, ne öğrenciyim ne öğretmenim Eylül'de. şimdilik...